مرد بی‌خاصیت


+ در ستایش حافظ

آن می‌خانه‌ که تو از بهرِ خویش بنا کرده ای
فراختر از هر خانه‌ای ست،
شرابی که تو در آن پرورده ‌ای
سَرکشیدن نتواند همه‌عالم آن را.
آن پرنده‌ای که [نام‌اش] روزگاری ققنوس بود،
میهمانِ خانه تو ست،
آن موشی که کوه زاد،
همان خود تو ای!
همه و هیچ‌ تو ای، می و می‌خانه تو ای،
ققنوس تو ای، کوه تو ای، موش تو ای،
که هماره در خود فرومی‌ریزی و
هماره از خود پَر می‌کشی
ژرف‌ترین فرورفتگیِ بلندی‌ها تو ای،
روشن‌ترین روشنیِ ژرفاها تو ای،
مستیِ مستانه‌ترین مستی‌ها تو ای
تو را، تو را طلب شراب چرا؟

 

فردریش نیچه – مجموعه آثار – نوشته‌های پرآکنده – شعری با نام "به حافظ. پرسشِ یک آبنوش"

نویسنده : علی جولا ; ساعت ٥:٥٩ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۳٩٠/۱۱/٢٩
comment نظرات () لینک