سیمین زرین

 

در طول راه

 

پیر ماه و سال هستم

پیر یار بی وفا، نه.

عمر می رود به تلخی

پیر می‌شوم، چرا نه؟

 

پیر می‌شوی؟ چه بهتر!

زود می‌رسی به مقصد

غیر ازین به ‌ماحصل هیچ

بیش ازین به ماجرا، نه.

 

هان! چگونه مقصد است این؟

مرگ؟

پس تولدم چیست؟

آمدیم تا بمیریم؟

این حماقت است، یا نه؟

 

زاد و مرگ ما دو نقطه ست

در دو سوی طول یک خط

هر چه هست، طول خط است

ابتدا و انتها، نه.

 

در میان این دو نقطه

می‌زنی قدم به اجبار

در چنین عبور ناچار

اختیار و اقتضا، نه.

 

نه! قول خاطرم نیست

می‌توان شکست خط را

می‌توان مخالفت کرد

با همین کلام؛ با نه.

 

زاد ما به جبر اگر بود

مرگ ما به اختیار است

زهر، برقِ رگ زدن، دار

هست در توان ما، نه؟

 

نه، به طول خط نظر کن

راهِ سنگلاخ سختی ست

صاف می‌شود، ولیکن

جز به ضرب گام‌ها، نه؟

 

گر به راه پا گذاری

از تو بس نشانه‌ها ماند

کاهلان و بی‌غمان را

مرگ می‌برد تو را، نه.

 

گر ز راه بازمانی

هر که پرسد از نشانت

عابر پس از تو گوید:

هیچ، هیچ، کو؟ کجا؟ نه.

 

شعر از سیمین پولادین، غزل‌بانوی شعر ایران؛ مرحوم "سیمین خانم بهبهانی".

/ 1 نظر / 11 بازدید
شیخ نهایی

درود زیبا بود شاد باشید