مقدمه‌ای بر حلیة الملحدین – باب بونوئل

 

گاهی از خودم می‌پرسیدم چرا من این‌قدر به کتاب اتوبیوگرافیکِ بونوئل علاقه دارم؟ نکند من در این عشق و علاقه به این آخرین نفس‌های "شیر کالاندا" تنها هستم. نکند سایرین از او خوششان نمی‌آید... تا این‌که این نوشته‌ی درخشان و ستایش‌آمیز از اندرو هورتون استاد دانشگاه اوکلاهما و از اساتید مطرح فیلم‌نامه نویسی را خواندم و آرام گرفتم:

«هیچ سالی را بدون بازخوانی این کتاب، رجوع به آن، فکر کردن درباره‌ی آن و گواه آوردن از کلام بونوئل، سینما و زندگی به پایان نمی‌رسانم. خنده‌ی سالم و شریرانه‌اش، رهایی مطبوعی است از همه‌ی سنخ‌های قالبی و دستورالعمل‌وار و عبث. چطور می‌شود از شرح حالی که پر از جملاتِ قصاری از این دست است، لذت نبرید: "ایده‌ی سوزاندنِ یک موزه، همیشه فریبنده‌تر از افتتاحِ یک مرکز فرهنگی یا گشایشِ یک بیمارستان جدید بوده است."»

اندرو هورتون – فیلم‌نامه نویسیِ شخصیت محور – ترجمه‌ی ستاره پیرخدری

با این مقدمه قصد دارم بخش‌هایی از این کتاب را که من عنوانِ "حلیة الملحدین" بر آن‌ها نهاده‌ام، در پست‌های بعدی بازنویسی کنم.

 

/ 0 نظر / 33 بازدید