حکیم الحکما در محضر استاد

 

یک فیلم، نظامی از مفاهیمی است که منتقد سینما تلاش دارد آن را بشکافد. اما مجموعه‌ی فیلم‌ها، نظامی را (سینما) با خرده‌نظام‌های‌اش (ژانرهای سینمایی یا سایر طبقه‌بندی‌ها) تشکیل می‌دهند که نظریه‌پرداز سینما باید به تحلیل آن بپردازد... بی‌شک ضمانتی نیست که نظریه‌ی سینمایی درک ما را از سینما ژرف‌تر کند. در حقیقت بسیاری از دانشجویان سینما از آن گله دارند که لذت اولیه‌ی نابی که همه در گذشته و در سالن سینما از دیدن فیلم برده‌اند را از دست داده‌اند. آن‌چه جای این لذت را می‌گیرد آگاهی و شناخت از فرآیند سینماست.

این پرسش که آیا آگاهی و دانش می‌تواند به یاری تجربه آید پرسشی است که باید همیشه در نظر داشت تا مبادا مطالعه جای‌گزین تجربه‌ی اصیل تماشای فیلم شود. بر این باورم آن‌ها که در زمینه‌ی سینما مطالعه می‌کنند در مقایسه با آن‌ها که در این زمینه مطالعه ندارند، انواع بیشتری از فیلم را تجربه می‌کنند. دانشجویان رشته‌های هنری، فیلم‌های ساده‌ی دوران نوجوانی‌اشان را با درک بهتر و بیشتری تجربه می‌کنند. اما ‌آگاهی و دانش باید با تجربه همراه باشد، نه آن‌که جای‌گزین آن شود. این موضوع نظریه‌ی سقراط را به یاد می‌آورد. سقراط می‌گوید: «زندگی بدون اندیشیدن، ارزش زندگی کردن ندارد.» از طرفی پاسخ آن کودک دبستانی به سقراط را باید همواره به یاد داشت که گفت: «زندگیِ زندگی نشده هم ارزش اندیشیدن ندارد.»

دادلی اندرو – تئوری‌های اساسی فیلم – ترجمه‌ی مسعود مدنی – انتشارات رهروان پویش

 

پ.ن: جیمز دادلی اندرو، منتقد، نظریه پرداز و استاد فیلم و ادبیات تطبیقی دانشگاه "ییل" صاحب ایده جالب و جامع زیر درباره فیلم‌سازان است: « فیلم‌سازِ بد ایده‌ای ندارد؛ فیلم‌سازِ خوب ایده‌های زیادی دارد و فیلم‌سازِ بزرگ فقط یک ایده دارد.»

 

/ 0 نظر / 10 بازدید