حلیة الملحدین – باب بونوئل – در بیان آداب سیگار

 

سیگاری که خوب با مشروب بسازد، به نحوی که توتون شاه باشد و باده ملکه، رفیقِ شفیق همه زیر و بم‌های زندگی است؛ یارِ وفادارِ لحظات اندوه و شادی. ما در تنهاییِ خود یا در حضور جمع سیگاری روشن می‌کنیم تا به یک  شادی خوش‌آمد بگوییم یا بر یک اندوه سرپوش نهیم.

سیگار برای حواس ما لذت‌بخش است. حواس بینایی، چشایی و بویایی ما را ارضا می‌کند. چه لذتی دارد وقتی از ستون مرتب سیگارهای سفید در زیر زرورق نقره‌ای‌شان سان می‌بینیم.

به عنوان یک اصل، ناگفته نماند که سیگار و مشروب لذت هم‌آغوشی را به کمال می‌رسانند می‌توان گفت که مشروب قبل و سیگار بعد از آن توصیه شده است.

اگر روزی ابلیس بر من ظاهر شود و پیشنهاد کند که شهوت جنسی‌ام را به من برگرداند، به او خواهم گفت: "نه، خیلی متشکرم.  همین جوری خوب است، اما اگر می‌توانی کبد و ریه‌های مرا قوی کن تا بتوانم بیشتر باده بنوشم و سیگار دود کنم".

لوئیس بونوئل – کتاب با آخرین نفس‌هایم – ترجمه‌ی علی امینی نجفی

 

سیگارش را با آتش فرانسوا تروفو روشن می‌کند، لوئیس بونوئل. خودش هم سیگار به دست است، تروفو؛ اما آتش روشن کرده، برای بونوئل. انگار از این لوس بازی‌ها که سیگار را با آتش سیگار روشن کنند بدش می‌آمده، بونوئل. شاید هم تروفو اینجور فکر کرده و ترسیده مبادا به او بر بخورد، حق هم دارد حریف بوکسور است و عصبانی بشود، آن‌وقت قهرمان سبک وزن مادرید ملقب به شیر کالاندا، از صورتِ طرف، تابلوی کوبیستی خواهد ساخت.

 

/ 0 نظر / 42 بازدید