صد سال تنهایی آمریکایی: لینکلن بی‌گوش

 

رومن گاری در نامه‌ای به یکی از دوستان‌اش متذکر می‌شود: «من همیشه به خاطره‌ها پناه می‌برم؛ خاطره‌ها اگر نباشند تحمل زندگی کار واقعن سختی‌ست.» و چه سخت‌تر است اگر خاطره‌ها باشند و مشکل هم مربوط به همان خاطره‌ها باشد! آن‌وقت باید به کجا پناه برد؟... به نبراسکا! این پاسخ هوشمندانه‌ی یکی از مستعدترین فیلم‌سازان سال‌های اخیر سینمای آمریکاست. به همین سبب شاید جامع‌ترین تعریف در خصوص این فیلم، از آنِ پیتر تراورس منتقد رولینگ استون باشد: «نبراسکا، ساخته‌ی الکساندر پین، فیلمی است از جنس زندگی؛ تلفیقی از درام و کمدی که ابتدا قلب بیننده را تسخیر می‌کند و سپس ذهن او را.»

 

/ 1 نظر / 16 بازدید
شیخ نهایی

درود همیشه قلم زیبایتان را می ستایم خیلی زیبا بود شاد باشید